Zeven maanden later…

1. Persoonlijke terugblik na 7 maanden sporen tussen Oudenaarde en Brussel

De verkiezingen van 10 juni liggen al 7 maanden achter ons.  Mijn eerste 7 maanden als politicus zitten er met andere woorden op en ik vind het belangrijk om hier even bij stil te staan.

Mensen houden tot op de dag van vandaag (weliswaar al grappend) vol dat ik al meer dan een half jaar op mijn lauweren aan het rusten ben. Niets is echter minder waar, of toch niet wat mij betreft. Als andere volksvertegenwoordigers zeggen dat ze sinds de federale verkiezingen niets te doen hebben, dan heeft dat volgens mij eerder te maken met een gebrek aan initiatiefkracht dan met een gebrek aan een regering.
Zo heb ik de afgelopen maanden al meerdere vragen afgevuurd op onze voormalige ministers en staatssecretarissen. Ook op wetgevend vlak heb ik mijzelf de laatste maanden reeds nuttig kunnen maken. Volksvertegenwoordigers kunnen immers ook wetsvoorstellen indienen. Zelf heb ik er intussen 7 op mijn naam staan (enkele technische in het kader van de sociale zekerheid, over de koopkracht voor pensioenen, over de verplichte verzekering voor kleine risico’s voor de zelfstandigen…). Naast dit alles mogen wij ook tussenkomen in commissievergaderingen. Tenslotte waren er de afgelopen maanden  ook veel fractievergaderingen, waar we steeds aanwezig moesten zijn. En in de commissie “naturalisaties” (aanvragen om Belg te worden) behandelde ik reeds meer dan 1200 individuele dossiers.  Verder word ik ook geacht de Europese problematiek op te volgen in de commissie Europese Aangelegenheden en Europa heeft niet stil gezeten terwijl wij hier aan het onderhandelen waren over een nieuwe regering.

Tot zover het werk in de kamer. Maar daar stopt het natuurlijk niet. Het is immers ook heel belangrijk om onder de mensen te blijven komen. Dit gebeurt dan vooral ’s avonds of tijdens het weekend. U leest het, ik heb mij de laatste 7 maanden nog geen moment verveeld. Mijn werkagenda start steevast om 9u ’s morgens en gaat door tot de avond, zowel tijdens de week, als tijdens het weekend. Maar, zoals gezegd, het draait allemaal om initiatief. Niets wordt je zo maar in de schoot geworpen.

2. De drie resterende problemen

Ondertussen is reeds 85% van het regeerakkoord onderhandeld (justitie, migratie, energie, gezondheidszorgen…). Er blijven echter nog 3 zaken op de stapel staan:

  • Brussel – Halle – Vilvoorde
  • de communautaire discussie over de overheveling van bevoegdheden naar de regio’s
  • de discussie over de begroting

Yves Leterme werd het afgelopen half jaar meer dan eens afgerekend op deze zaken. Het moet gezegd dat niet hij, maar wel paars in deze zaken de problemen heeft veroorzaakt. Is het probleem van B-H-V niet gecreëerd door Paars onder Guy Verhofstadt? Is het niet de vorige regering die de veel te grote provinciale kieskringen heeft ingevoerd en het probleem dus heeft gecreëerd en  vervolgens voor zich heeft uitgeschoven? En wie heeft er de communautaire vrede afgekocht aan de hand van de Lambermontakkoorden waardoor Vlaanderen een krachtig wapen uit handen werd genomen? Paars onder Guy Verhofstadt! Dankzij wie is het budget de laatste jaren ontspoord? Inderdaad: dankzij de paarse regering onder Dhr. Verhofstadt.

Deze man wordt nu opgevoerd als de redder van het vaderland, als de held die de brokken eens op 5 minuten zal komen lijmen. De mensen lijken dit echter ook al te vaak te geloven. We mogen ons echter niet vergissen en niet vergeten dat dit een interiemregering is waarbij de echte onderhandlaars nog 3 maanden hebben uitgetrokken om tot een defintieve regeringsvorming te komen. Niemand zal het mij kwalijk nemen dat mijn vertrouwen in Verhofstadt niet groot is. Ik heb inderdaad ook niet geapplaudiseerd na het voorlezen van zijn regeringsverklaring.

3. Drie redenen waarom we de interimregering steunen

Intussen dringen er zich een aantal noodzakelijke en dringende maatregelen op. Wij zijn dan ook omwille van drie redenen tot de interimregering toegetreden.

  1. Op sociaal – economisch vlak dringt de tijd en enkel een volwaardige regering die het vertrouwen geniet van het parlement kan op dit vlak de noodzakelijke maatregelen treffen.
  2. Op aandringen van de CD&V werd deze interimregering een regering die een 2/3 meerderheid heeft in het parlement. Zo zullen de komende onderhandelingen over de staatshervorming niet vrijblijvend zijn, maar tot concrete wetswijzigingen kunnen leiden.
  3. Het perspectief om, na hopelijk geslaagde onderhandelingen, tegen Pasen het leiderschap van de regering te kunnen opnemen heeft ons uiteindelijk ook overtuigd om tot de interimregering toe treden.

Wij christen – democraten nemen dus onze verantwoordelijkheid op, want wij vinden dat de burgers niet het slachtoffer mogen worden van de politieke toestand.

4. Op naar een vrolijk Paasfeest?

Christen-democraten investeren in het welzijn van mensen en nemen het op voor zij die zich engageren, die ondernemen, die inspanningen leveren ten voordele van onze maatschappij. De Vlaamse regering, eerst onder Yves Leterme, nu onder Kris Peeters, vormt hiervan een sterk bewijs.

Het is onze ambitie om deze lijn op federaal vlak door te trekken. Wij willen een beleid op poten zetten waarbij mensen worden uitgenodigd om hun verantwoordelijkheid te nemen, waar ze worden aangemoedigd en gewaardeerd. Maar we willen ook een samenleving creëren waarin mensen die kwetsbaar zijn en hulp nodig hebben kunnen rekenen op de sociale en rechtvaardige overheid.

Om dit alles houden wij vast aan waar we in de kiescampagne voor stonden én aan wat in het ontwerp van het regeerakkoord dat Yves Leterme had uitgewerkt was opgenomen:

  • de aanpassing van de uitkeringen aan de welvaart, met in het bijzonder de pensioenen en de kinderbijslagen. Dit blijft onze prioriteit.
  • Er moeten fiscale hervormingen komen die vooral de mensen met een laag inkomen te goede komen.
  • We willen een overheid die ten dienste staat van de mensen en van wat mensen ondernemen. Daarom willen we een meer klantvriendelijke en dienstbare overheid.
  • In het spoor van het Vlaamse spreekwoord “de juiste man op de juiste plaats” streven wij ook naar “de juiste overheid op de juiste plaats”: we willen een beleid op maat van de regio en de mensen. Enkel zo kunnen wij sterk staat in deze globaliserende wereld.

Een deel van de weg is intussen afgelegd, maar een belangrijk deel moet nog komen. We staan de komende maanden opnieuw voor een gigantische politieke uitdaging. Pasen is de nieuwe deadline. Ik hoop uiteraard op een “Vrolijk Paasfeest”, maar dat zal niet van een leien dakje lopen. We willen niet denken aan het doemscenario van een smalende Verhofstadt die de macht overdraagt, om vervolgens naar Toscane te trekken en Leterme met een instabiele regering achter te laten. Dit vormt voor ons geen optie. Wel het op de been brengen van een slagvaardige regering die de staat hervormt ten dienste van de mensen en die een krachtig sociaal-economisch programma voorlegt met onze christen-democratische prioriteiten. We blijven daarvoor op jullie vertrouwen rekenen: morgen, overmorgen en gans 2008.

2007 was misschien een jaar dat we als CD&V niet snel zullen vergeten. 2008 moet er één worden dat de mensen niet gauw zullen vergeten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: