Politieke actualiteit: staatshervorming en de arbeidsmarkt voor 50-plussers

Twee zaken wil ik melden:

– na de vele (dikwijls vijandige) publieke verklaringen van de voorbije dagen en weken was ik zelf aangenaam verrast op de fractievergadering van vorige donderdag dat onze premier en onze ministers en onze partijvoorziter nog steeds met volle overgave de kar trekken van de laatste kans op een onderhandeling over een grote staatshervorming met de franstaligen. Het unanieme voorstel van de Vlaamse regering (NV-A en Sp.a inbegrepen) is een goed voorstel en vermijdt inderdaad drie valkuilen waar men op federaal niveau maar al te dikwijls is in gevallen: geen deadlines, niet aan de tegenpartij de les spellen hoe zij zich moeten organiseren en een open agenda. De komende dagen en weken zal moeten blijken of de franstaligen mee het bad in willen. Indien niet, dan doen we maar best de boeken toe.

– vrijdagnamiddag maakte ik een zeer interessante studiedag mee over “de vergrijzing en de arbeidsmarkt” (ingericht door Ceder, de studiedienst van de CD&V). Inleiders waren Jan Smets, directeur van de Nationale Bank, en Luc Sels, prof aan de KUL.

 Drie zaken onthou ik:

  1. we kunnen er echt niet onderuit: er moeten meer 50-plussers aan de slag blijven willen we de factuur van de vergrijzing betaalbaar houden
  2. het idee om een werkhervattingspremie toe te kennen, waarvan het bedrag varieert naargelang het verschil van het loon van de nieuwe job met dat van de vorige job groter of kleiner is, lijkt mij echt de moeite waard om verder te onderzoeken
  3. een ander verrassend voorstel was ook het “openbreken van de gouden kooi”, waarbij de prof voorstelde een korte gegarandeerde opzeggingstermijn (veel korter dan de bestaande) toe te kennen, met daaraan gekoppeld geen ontslagvergoeding, maar wle een spaarsysteem (er wordt door de werkgever maandelijks een storting “ontslagvergoeding” gedaan). Bij beëindiging van de arbeidsovereenkomst heeft de wekrnemer de keuze tussen de gespaarde ontslagvergoeding opnemen of de ontslagvergoeding over te dragen naar de volgende werkgever (opsparen als een soort tweede pijler). Indien de werknemer zelf ontslag neemt heeft hij of zij geen recht om de vergoeding op te vragen, maar het gespaarde bedrag wordt wel behouden op de rekening( moet de mobiliteit van de werknemer bevorderen). Misschien op het eerste zicht wel wat uitdagend, maar mits wat verdere bijschaving toch ook wel een idee dat eens verder moet onderzocht worden. Vooral de loskoppeling van opzeggingstermijn en opzeggingsvergoeding is vernieuwend in dit voorstel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: