Onze tocht naar Compostella…

Karel en ik zijn sedert september samen met de fiets op tocht naar Compostella. We legden reeds drie etappes af. In september van Ename naar Arras en tussen Kerst en Nieuw van Arras naar Chartres. Tijdens de Paasvakantie trokken we opnieuw drie dagen uit om verder te fietsen op weg naar Compostella. Hier onder lees je het verslag van onze trip. Met veel dank aan Karel. Hij maakte er weer een ongelooflijk boeiend, beeldrijk én waarheidsgetrouw verhaal van…

Noot vooraf: zelden waren fietsliefhebbers zo goed voorbereid om regenachtig weer de baas te kunnen. De voorspellingen waren dan ook dermate slecht, dat een goede voorbereiding geen overbodige luxe was. Echter, zelden was de voorbereiding op een driedaagse fietstocht zo kort als deze van 14 april 2009 in Oudenaarde. De gevolgen laten zich raden: …

Dag 1: Chartres – Onzain
Het minste wat we kunnen zeggen van de chambre d’hote waar we te gast waren is dat deze ‘opzienbarend’ is. We overnachtten in Chartres in de schaduw van de befaamde basiliek die een pleisterplaats is voor de bedevaarders naar Santiago de Compostella. Geheel deze sfeer werd doorgetrokken naar het gastgezin, waar het hele huis de Camino ademt. Om in ons slaapvertrek te geraken moesten we een echte kapel doorwandelen.
Het ontbijt was minder spraakmakend, nogal Frans (brood en verschillende soorten confituur) en derhalve niet echt versterkend om een ganse dag te fietsen. Daarenboven was één van ons beide beperkt in zijn mogelijkheden omdat het snurken en het onweer (in die volgorde) de andere geen kans lieten om in slaap te geraken. Het parcours zelf was goed te berijden, maar de tocht werd fel verzwaard door een felle tegenwind. Niettemin, mede door de aangename temperatuur, werd de 125 kilometer afgelegd aan een gemiddelde van 17,79 kilometer per uur. Het landschap was mooi en geheel gedomineerd door de gele kleur van het koolzaad. Akkers en akkers, verten en verten waren geheel door dit gewas in beslag genomen. Trouwens, ‘den blét’ is in deze streek van Frankrijk wel letterlijk te nemen; vanaf 7 kilometer na de start tot 5 kilometer voor het einde fietsten we door open onmetelijke ruimte, wat op ons beide indruk maakte. Anderzijds waren we twee maal aangewezen op vriendelijke hulp van een dorpeling om ons een fles water aan te bieden; nergens was bevoorrading mogelijk. Spijts de aangename route werden de laatste kilometers ontsierd door een zwaar onweer, zodanig dat we ‘verzopen’ aankwamen in Onzain.
Dit dorp is behoorlijk toeristisch uitgerust (Nederlanders overspoelen de aanwezige camping, maar kunnen op weinig begrip rekenen van de bevolking, omwille van hun beperkte bestedingspatroon); de gastvrouw was uitermate sympathiek en goedlachs tijdens het onthaal. Op het moment dat de meest vriendelijke van het duo onder de douche staat, overtuigt de meest welbespraakte van de twee de dame om de natte kleren te drogen. De Heer zal het haar lonen …
We slapen in afzonderlijke kamers en zijn beide bezorgd om de lastigheidgraad van de rit van ’s anderendaags.

Dag 2: Onzain – Chauvigny
Onze bekommernis over het traject van deze rit was terecht. De hele dag was het lastig fietsen, 128 kilometer lang. Ons gemiddelde bedroeg 18,92 kilometer per uur; indrukwekkender is echter dat de fietscomputer een maximumsnelheid van 56,7 kilometer registreerde. Indrukwekkend omdat dit de registratie is bij de traagste daler, wat te kennen geeft aan welke duizelingwekkende snelheid de andere (de keuze is aan de lezer of het gaat om de fitste, de behendigste, de grootste durver, de zwaarste, …) de afdalingen afraasde. Het landschap, met het onvermijdelijke koolzaad, was toch anders: meer groen, meer bos, meer afwisseling, schilderachtige glooiingen en mooie vergezichten. De vergelijking met de bekende Vlaamse Ardennen werd voortdurend gemaakt en Stefaan heeft die dag minstens tien keer de Edelareberg beklommen (zo zegt hij).
Omdat we vrij snel door de voorraad repen waren, was het tijd voor een echte stop tijdens de middag; het was nodig om te versterken. Echter, op onze vraag om een bord soep en wat brood te kunnen krijgen kwam het antwoord dat de tafel voor ons gedekt zou worden. Eens daar aanbeland hadden we geen keuze meer: een volledig menu (voor € 11) was ons deel: een koude vleesschotel als voorgerecht, frieten-biefstuk-bonen als hoofdgerecht en vers fruit als dessert; voor die prijs goed meegenomen. In de namiddag werd het landschap mooier en mooier en werd het zelfs warm, gewoon schitterend weer om te fietsen. Uit dank brandden we een kaarsje in de Franciscaanse kerk van Roche sur Posay, met een heimelijk schietgebedje voor de pijnlijke knieën en rug en nog meer voor een aangenaam verblijf in Chauvigny. Spijtig genoeg bleek de gastvrouw hier veel meer gereserveerd, afstandelijk, weinig coöperatief. Geen nood, want in een mum van tijd werd onze eigen droogkast geïnstalleerd in de badkamer.
En dan was het tijd voor de gebruikelijke (tweede keer op twee uitstappen) culinaire uitschuiver van Stefaan. Hij laat zich een flesje rode wijn Saumur – Région de la Loire adviseren en zet zich schrap om dit te degusteren. Was dat een tegenvaller! Het tafelgezelschap moest opbeurend werk verrichten, wat later overging in oppeppen op het moment dat de rekening van dit halve liter flesje werd gepresenteerd: € 15 voor niet eens drie glazen. Verwondering en verontwaardiging alom, die gelukkig een uitlaatklep vond in het supporteren voor de Chamions Leaguevoetbalwedstrijd van die avond.

Dag 3: Chauvigny – Poitiers
Ter plekke werd de planning voor die dag gewijzigd. Het thuisfront had verwittigd dat een terugkeer met de trein naar Chartres een huzarenstuk zou worden, doch dat Poitiers een meer dan degelijk alternatief was. Vandaar dat rustig peddelend de 46 kilometer werd afgehaspeld, met herhaalde toeristische stops. Ons doel bestond erin de echte Camino te bereiken, het is ons gelukt in Verdun. Op weg naar Poitiers kwamen we onze eerste collega’s – bedevaarders tegen; een Duits koppel had er vijf weken voor uitgetrokken om vanuit Bochum Santiago te bereiken. Het was een deugddoende, aangename babbel in een mengelmoes van talen …
De terugkeer vanuit Poitiers naar Chartres en nadien naar huis is een belevenis die niet in een paar woorden is samen te vatten, vandaar dat de lezer ook best om een woordje uitleg vraagt ten gepaste tijde …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: