Is het Oostenrijkse rugzakmodel de sleutel om tot een eenheidsstatuut te komen?

 De grootte van de ontslagvergoeding blijft één van de moeilijkste discussiepunten bij het sociaal overleg. Er wordt getwijfeld aan het nut van hoge ontslagvergoedingen. Een grote soms geld zet de werknemer immers niet aan om snel op zoek te gaan naar een nieuwe job en voor de werkgevers zijn de ontslagpremies een dure zaak. Een denkpiste die niet onmiddellijk werd afgeschoten door werkgevers of vakbonden was het voorstel om het ontslagrecht te hervormen naar het Oostenrijkse rugzakmodel. Daar kunnen zowel bedienden als arbeiders die gedwongen of vrijwillig van job veranderen, terugvallen op een rugzakje met geld om de periode tussen twee jobs te overbruggen. De werkgevers dragen per maand 1,55% van de loonsom af aan fondsen die dat geld vervolgens beleggen in een individuele spaarrekening. De werknemers nemen bovendien ook hun anciënniteit mee naar de volgende werkgevers. Wie zijn rugzakje niet of minder nodig heeft gedurende zijn professionele leven, krijgt het opgebouwde kapitaal uiteindelijk uitgekeerd als aanvullend pensioen. Ik schoof dit idee al in 2008 naar voren om op die manier de arbeidsmobiliteit te bevorderen. Mijn idee werd deze week opgerakeld door De Morgen en ook anderen pikken dit idee nu blijkbaar op.

Meer info: De Morgen

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: