Het dagboek van Karel over onze tocht naar Compostella

Karel, mijn tochtgenoot naar Compostella, maakte ook over onze laatste etappe naar Compostella een verslagje. Ik laat jullie mee lezen….

Camino naar Santiago de Compostella: de laatste week …

Intro

Zou het deze keer anders zijn? Bij de vorige afspraken ervaarde ik dat 10 minuten voor de afgesproken tijd Stefaan al aan het rondspringen was, zichzelf voortdurend overtuigend: ‘eigenlijk moesten we al weg zijn!’ Niet echter deze keer, want samen met  begeleider Bertram zit hij rustig aan de ontbijttafel wat koffiekoeken te nuttigen (aantallen zijn in deze weinig relevant, want gedurende de ganse bedevaart en zeker de laatste week, kwam het op beetje eten meer of minder niet aan).

Na de nodige verwarring en technische complicaties om een koffer vol te stouwen en twee fietsen ordentelijk vast te maken aan de wagen met ‘bol’, hadden we een voorspoedige autorit naar Pamplona. Deze werd bijzonder ondersteund door het thuisfront met update-berichtjes over de Ronde van Vlaanderen. Dat we moesten onder doen voor een Zwisterse sneltrein, lokte niet voor publicatie vatbare commentaar uit.

De huisvesting annex overnachting in Pamplona verdient een bijzondere vermelding: drie verdiepingen hoog, met bagage en fietsen, langs een smalle houten wenteltrap en gebarricadeerd met ijzeren traliewerk dat zonder sleutel langs de buitenkant niet te openen is. Op vlak van brandveiligheid en evacuatie lag er werk op de plank. Voor Stefaan bleek het de voorbode van een eerste onrustige nacht, want hij moest alert blijven bij eventuele brand. Graag bieden we onze verontschuldigingen aan bij mijnheer Alonso, want het Engels van de kok annex onthaalmedewerker annex hotelbediende annex chef was zo beperkt, dat onze drie geboekte kamers effectief werden toegewezen, maar dat er waarschijnlijk een ander geen kamer heeft gekregen…

Stefaan’s uitsmijter van de dag: oei oei, nog nooit gegeten ijs in appelsiensap, als dat maar goed komt de komende dagen.

Rit van Pamplona naar Logrono (110 kilometer, 20 kilometer per uur gemiddeld)

Omdat tweede Paasdag ook in Spanje een feestdag is, wordt er maar vanaf 11 uur ontbijt aangeboden. Veel te laat voor fietsers die de weg op moeten; vandaar dat een vers brood – dat reeds bij de hotelingang stond – werd meegenomen voor onderweg. Traditioneel is de eerste rit een inrijrit, doch hiervan was deze keer geen sprake. Door het groene, schitterende landschap van Navarrra was het intensief rijden met felle hellingen, gelukkig goed ondersteund door Bertram en wat meewind. Zelfs tijdens een zo gezapige dag komt het competitiebeest in Stefaan naar boven. We hebben 80 kilometer achter de rug als twee jonkies op één fiets ons voorbijrijden, vlakbij een rond punt. Hij zet zich recht en trekt een spurtje tot het rond punt en rijdt het fier rechtop als eerste op, gelukkig als een … jonkie. Proficiat, hij was net nog niet aan het juichen (dat zou pas iets geweest zijn in dat niemandsland!)

Stefaan’s uitsmijter van de dag: als we morgen toegekomen zijn, stoppen we voor die dag!

Rit van Logrono naar Belorado (135 kilometer, 19,5 kilometer per uur gemiddeld)

Logrono is een zeer mooie stad, proper en met veel vriendelijke wensen. Spijtig dat het rookverbod in de horeca nog niet van toepassing is. Voor het ontbijt moeten we terecht in een speciaalzaak (want hotel Niza biedt enkel overnachting): deze is 24 op 24 open en serveert een zoete croissant als ontbijt. Als een mens niets anders heeft is hij of zij zeer tevreden met het kleine wat beschikbaar is, getuige ook de vele pelgrims en de ochtendwerkers die aanschuiven voor een koffie met koek.
De rit zelf door de Rioja (wijnstreek) is lastig en onophoudend glooiend, wat gelukkig wordt gecompenseerd door een milde zon en aangename rugwind. Voor het eerst houden we ook een Spaanse middag (eten vanaf 13.30 uur) om in het zuiders ritme te geraken.
De belangrijkste schok deed zich bij Stefaan voor op het moment dat we op een “provinciale” weg de provincie Burgos binnenreden: rotslecht wegenonderhoud alsof de boeren van de streek niet beter verdienen. Hij roept vooraanstaande familieleden op hieraan geen voorbeeld te nemen.
Belorado reden we al door na 90 kilometer, maar heeft zo weinig te bieden dat we al wat voorsprong nemen op ’s anderendaags en er nog ‘nen heel lastigen tut’ bijnemen. Onze nachtrust werd er enorm door gediend!

Stefaan’s uitsmijter van de dag: dedju, juist geen 70 per uur (in een goed lopende afdaling)

Rit van Belorado naar Fromista: 106 kilometer op 5 uur

De start van deze rit beloofde niet veel: kil, fris, regenachtig. Gelukkig keerden de weergoden (wat zouden ze anders doen tijdens een camino), wat dan weer niet kon gezegd worden van het profiel van de rit. Op kaart was dit best te doen, in de realiteit bleek het om pittig klimwerk te gaan. Geen nood echter, het tempo zat er goed in en … de grootstad Burgos komt in zicht. Bertram rijdt een eindje vooruit en vol verwachting wordt nog een tandje bijgestoken om de kathedraal te bezoeken … Was dat een tegenvaller: een opzichtig interieur, weinig of niet uitnodigend, geen ziel, …
Maar nog erger: een ontredderde Stefaan. Hij liep  hulpeloos door Burgos: geen GSM, geen camino-stempelboekje (allemaal in de wagen bij Bertram) … het zinde hem niet overgeleverd te zijn aan zijn compagnon, hoewel deze hem op een originele manier inspireerde (vraag maar naar de stempel van de kathedraal van Burgos in het boekje).
Fromista daarentegen was een meevaller; hoewel weinig bekend ligt het strategisch op een kruispunt van regionale wegen. Voor het eerst sedert lang hoorden we nog eens de vijf glorierijke mysteries (of althans het begin ervan om half acht ’s avonds).
De grootste moeilijkheid hier was het taalprobleem: en Espagne, Espagnol was de leuze van de kuiszieke maar gastvrije ‘hopital-bazin’. Een hopital is een klein pension met de nodige basisvoorzieningen die door de gasten te delen zijn. Wie ooit met Stefaan gereisd heeft, weet dan twee zaken:
* sanitair en douche zijn lange tijd geblokkeerd, want door hem in gebruik
* sanitair en douche gelijken op slagveld, ook al is maar één wielerkrijger gepasseerd.

Stefaan’s uitsmijter van de dag: een mens is niet gekleed zonder gel in zijn haar

Rit van Fromista naar Leon: 120 kilometer

Een geschiedenisloze rit (met uitzondering van de herhaalde fysieke ongemakken voor de fietsmaat) die gekleurd wordt door het aantal bedevaarders op de camino, zeker zo veel wandelaars als fietsers. Maar nog aangenamer was de kennismaking met Leon: een bruisende stad, veel volk op wandel, volop leven en dan komt ook Stefaan tot leven. Hij geniet volop en suggereert het fietsgezelschap ’s avonds een goed restaurantje (blijkt achteraf)

Stefaan’s uitsmijter van de dag: Vercamer heeft altijd, zo niet altijd, gelijk.

Leon – Ponferrada (125 kilometer)

Twee dagen ziekte maakten dat Stefaan er alleen voor stond om toch wel lastige klimritten te overmeesteren. Het lukte hem wonderwel, met de nodige assistentie, ondersteuning, begrip, aanmoediging, uitdaging, …Bertram evolueerde die dagen niet enkel van begeleider naar routeverkenner, maar evenzeer naar verzorger,  naar sportdirecteur, naar mecanicien, naar …

We ontdekten tijdens die twee dagen dat Stefaan toch wel over een paar engelbewaarders beschikt om hem tijdens dergelijk avontuur wat bij te staan, vooral  om te doseren op alle vlak. Eigenlijk, zo zijn wij ervan overtuigd, kan hij makkelijk zijn 5 medestanders op het thuisfront bezig houden om zijn werk te helpen organiseren.

Stefaan’s uitsmijter van de dag: ik ga mij eens ‘smijten’,
daar waar het onze overtuiging is dat hij niet anders doet en in alles en altijd zich volledig geeft. Tenzij hij natuurlijke bedoelde dat de politiek hem danig koest doet houden, dat hij moet uitbreken in iets anders.

Ponferrrada – Portomarin  (120 kilometer)

De voorlaatste rit  is zowat de koninginnerit, en toch geraakt Stefaan niet gestart. Hij geraakt niet weg, want hij had zich overslapen, bezoekt eerst de overdekte vleesmarkt en blijft kraam na kraam plakken aan weer een ongelooflijke chorizoworst, wil nog even over de versmarkt paraderen. Hij is verlekkerd op de verse langwerpige wafelslierten die men eet na een dikke, smeuïge dip in glimmend dikke chocoladesaus , maar volgens hem zijn dit noodzakelijke energiebommen om de rit te overleven. Het lukt hem nog ook.

Rit van Portomarin naar Santiago de Compostella (109 kilometer, 6 uur op de fiets)

Stefaan wordt moe, de laatste dagen lukt het klimmer moeizamer. Zeker de laatste dag wordt dit pijnlijk duidelijk wanneer hij met zijn Contadorsprintjes de top van de hellingen probeert te halen vanuit ‘goed gelanceerd’ zijn en dit niet meer lukt en dan op stapvoetsnelheid op de fiets de top haalt, doodop, zuchtend en krochend als een leger na dagen oorlogsvoering. Het wordt lastiger en de uitspraak dat het een bedevaart is, werkt minder motiverend.
Als de routebewegwijzering dan aangeeft dat de laatste helling van de camino overwonnen is, wordt er gejuicht, wat snel overgaat in niet passend gevloek bij de vaststelling dat het klimmetje naar Santiago – dat lang verborgen blijft – er ook mag zijn en ‘duusd bieten op een kar, al vort’ galmt dan al iets krachtiger en venijniger.

Gelukkig brengt de aankomst soelaas, zowel het bereiken van ons doel, maar ook de publieke belangstelling voor de aankomst van een Belgisch parlementslid. Er lopen honderden mensen voor de kathedraal, er loopt één cameraploeg met journalist en ze pikken er één Belg uit  om te getuigen over zijn camino: Stefaan Vercamer op de Amerikaanse televisie.

De herinnering aan een paar weken onderweg zijn is gelukzalig; het respect voor de bedevaarders die dit helemaal alleen te voet afwerken oneindig; de verstandhouding met en het respect voor de fietsvrienden is groot en nog gegroeid; de dankbaarheid tegenover de partners en huisgenoten enorm.

Karel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: