De tijd kent geen genade….

Drie weken na elkaar ben ik in de Kamer naar het spreekgestoelte gestapt tijdens het vragenuurtje op donderdagnamiddag. Telkens opnieuw zei ik aan de Eerste Minister hoe ongerust ik was en ben over ons sociaal overlegmodel.
Goed sociaal overleg is immers altijd een sterkte geweest van ons land. Jammer genoeg moeten we de laatste jaren vaststellen dat er altijd wel een van de sociale partners (en meestal dezelfde) blokkeert als het finale akkoord binnen handbereik is, als er verantwoordelijkheid, moed en leiderschap moet getoond worden.

Het ABVV liep weg van de onderhandelingstafel, wat niet goed te praten valt. Wat onverantwoord was, gelet wat er reeds op tafel lag van deelakkoorden (welvaartsvastheid van de uitkeringen, lastenverlaging en flexibilisering van arbeidsinzet). En net op het moment dat er over het eenheidsstatuut misschien een kader kon gecreëerd worden om tot een oplossing hierover te komen. Een gemiste kans om de geloofwaardigheid van het sociaal overleg te versterken.
Tweede vaststelling is dat er blijkbaar toch nog altijd onvoldoende basisvertrouwen was en is tussen de sociale partners en de regering.
De houding van het ABVV is niet echt bevorderlijk om dat basisvertrouwen te versterken.

De bal ligt nu in het kamp van de regering. Ik begrijp en ik steun de regering in haar pogingen om het sociaal overleg toch nog vlot te trekken, maar er komt een moment dat de tijd geen genade kent voor de sociale partners en de regering.
Voor 1 april moet er een beslissing zijn over de besteding van de welvaartsenveloppe en begin juni moet er een oplossing zijn voor het eenheidsstatuut.

Na de actiedag van komende donderdag is de tijd van vrijblijvende afspraken en tactische opstellingen wel voorbij. Als de sociale partners willen dat hun deelakkoorden worden gehonoreerd dan zullen ze ook verantwoordelijkheid en engagementen moeten opnemen voor het dossier over het eenheidsstatuut. Het ACV heeft al aangegeven dat ze verantwoordelijkheid wilt nemen, bij het ABVV is dat veel minder duidelijk.
Maar doen ze dat niet, dan zullen wij, regering en parlement, dat in hun plaats moeten doen. Zoveel als mogelijk in samenspraak met die sociale partners die wél de wil hebben om tot akkoorden te komen. We weten dat wie weg loopt van de onderhandelingstafel niets bereikt. Men moet dan ook niet komen klagen als anderen in hun plaats verantwoordelijkheid en beslissingen nemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: