Een laat reisverslag van de fietstocht Ename – Rome

rome3
Mijn fietscompagnon Karel schreef in zijn gekende stijl een leuk reisverslag over onze fietstocht van Ename naar Rome. Tijdens de paasvakantie reden we het laatste stuk van Verona naar Rome. Voor mij mooie herinneringen, voor jullie even mee kijken over de schouder van Karel…..

Alle wegen leiden naar Rome, ook deze met de fiets …
“Waar komt hij nu mee af?” Ik begrijp uw vraag en verwondering over een onderneming die startte in augustus 2011 en met Pasen 2013 werd afgerond. En toch bekruipt me nu het gevoel dat ik over de fietstocht van Oudenaarde naar Rome in drie fietsweken wat moet vertellen. Want het was gedenkwaardig, zij het op een andere manier dan de Camino naar Compostella.

Het was op zijn minst luguber.
• Een paar maanden na ons verblijf is een koppel vermoord van een van B&B’s waar we verbleven, nota bene in onze eigen Ardennen.
• Stefaan maakte een valse start, want de derde dag – een beetje voorbij zijn geliefde Straatsburg – maakte hij een lelijke tuimelperte, veel schaafwonden, veel gevloek en gejammer, opgepept in een Duitse verpleeginstelling met niet nader bekende middelen, maar ’s anderendaags voelde het aan alsof er niets gebeurd was: geen stijfheid in de benen, het gevoel dat het buikje minder in de weg hing dan de dagen voordien, …
• We waren te gast voor een nacht bij de Heilige Familie ‘Het Werk’ in Bregenz, een andere beleving van dezelfde overtuiging die Stefaan ervoer via zijn zus Bieke, zelf een Bernardinesse.
Het was op zijn minst gevarieerd in verblijven.
• In tegenstelling tot onze tocht door Frankrijk en Spanje waar de Chambres d’hotes toch wat op elkaar gelijken, was dit nu zeker niet het geval. Van een ultiem romantisch hemelbed vol franjes en kantjes en frullekes (een résidence noemt de uitbaatster het), over de degelijke soberheid en rechttoe rechtaan mentaliteit in Landhaus Muther tot de strakke lijn in desingformaat van hotel San Marco, we hebben het allemaal gehad.
• In dezelfde lijn varieerde ook het onthaal en de spontaniteit en de gemoedelijkheid van de uitbaters; gelukkig brachten zij ons nooit uit ons goed humeur, integendeel want als fietsbedevaarder mag je op veel begrip, sympathie en soms bewondering rekenen. Bedankt aan alle supporters!

Het was op zijn minst culinair aantrekkelijk.
• We vertrokken drie keer met de nodige reserves die rijkelijk aanwezig waren (in deze zin letterlijk te nemen, want het betreft hier onze lichamelijke constitutie, zeg maar lichaamsvet). We vertrokken steeds met de vaste overtuiging ons niet te laten gaan, wat fantastisch goed gelukt is; zeker op vlak van alcoholverbruik waren het voorbeeldige weken. Dat kan niet gezegd worden van het opslaan van suikervoorraden, want daar hadden we af en toe een uitschuiver. Het ijs is in Italië dan ook zo lekker.
• Anderzijds zijn we nu wel stilaan expert in pasta-vergelijkingen. We bleven consequent ’s middags en ’s avonds spaghetti, lasagne, fusilli, tagliatelli, .. verorberen (bekommerd als we zijn over een aanhoudende stijging in ons vormpeil, vanuit de veronderstelling dat voeding en training hand in hand gaan, zeker in het geval van minder voorbereide amateur-cyclisten). Eén aanrader geven we toch mee: taverna Le Coppelle in Rome.

Het was op zijn minst echt ‘shit’, zeker als de regen met bakken uit de lucht valt.
In een voorbereide opeenvolging van etappes is het echt van moeten. Je hebt geen keuze om te treuzelen en af te wachten, je wilt geen ‘watje’ zijn om in de wagen te stappen (hoe sterk Bertram en Danny hierop aandrongen, waarschijnlijk om een reden te hebben om hun interieur eens op orde te leggen), je vindt het horen bij de onderneming om al fietsend Rome te bereiken, … En als de goesting je al eens bekruipt, dan is er altijd weer de illusie van de vermeende opklaring in de richting die je uit moet fietsen. Het is misschien absurd, maar hier passen verontschuldigen aan het Chinees restaurant dat we over de middag ombouwden tot omkleedruimte omdat op de middag het water gewoon uit onze schoenen en jassen goot. Gelukkig waren we de enige gasten, want er waren geen stoelen meer beschikbaar als wij alles uitgespeeld hadden om te drogen … Ook onze verontschuldiging aan het hotel waar we ’s avonds en ’s nachts de verwarming maximaal zetten en alle beschikbare haardrogers inzetten om tegen ’s morgens over droge kleren te kunnen beschikken. Shit happens.

Het was op zijn minst lastig, de route dan.
• We gingen ervan uit dat we na de Camino al een en ander gewend waren van moeilijke ritten. De tocht naar Rome was toch nog van een ander kaliber. Naar mijn aanvoelen waren de beklimmingen langer en lastiger. Ik herinner mij ritten dat volgens het schema een keer of vier moest geklommen worden. Als je dan na de aankomst de balans opmaakt van je prestatie, kon ik meestal niet anders dan besluiten: het was inderdaad vier keer klimmen en al de rest was bergop! De beloning van de volgehouden inspanning volgt uiteraard met het overschrijden van de top, de schitterende uitzichten en panorama’s, de snelheid die je kunt realiseren bergaf. Vooral de laatste week door Toscane blijft aan mijn ribben plakken als een van de lastigste (en mooiste) routes.
• Heel dikwijls hebben we gezegd, gezworen, onszelf overtuigd dat we geen etappes van meer dan 100 kilometer meer rijden. Zadelpijn, uitgebabbeld geraken, vermoeidheid, honger, .. ze treden allemaal op als je deze grens overschrijdt. Spijtig genoeg besteed Stefaan het rittenschema uit en moet hij ondergaan wat geregeld is; Stefaan bekende meer dan eens dat het spijtig is dat de fietscompagnon (uw dienaar) fysiek beter voorbereid is om een en ander te overbruggen en dat hij daardoor veel meer moest ‘afzien’.

Het was op zijn minst ook gewoon leuk om te doen.
Stefaan is zijn fietsenmaker absoluut dankbaar. Voor ons vertrek werd het stalen (?) ros keer op keer op punt gezet (voor zover dit nog mogelijk was) om een zorgeloze bedevaart te kunnen fietsen. Voor het laatste stuk van Verona naar Rome kwam de mededeling:” hij is echt op, de fiets.”. Vandaar dat een nieuw exemplaar werd aangekocht. Helemaal in de lijn van de berijder: licht, up to date, versnellingsklaar, remtestveilig, … Alleen voor de eerste keer werden de fietsen naar de startplaats overgevlogen. En luchttransport vereist een heel gedoe om fietsen te kunnen meenemen. Zo moest de nieuwe fiets in een aangepast kleedje, lichtelijk gedemonteerd, met lege tubes, … het vliegtuig op. Met de nodige spitsvondigheid van Bertram raakt de fiets door de controle en met passende vertraging komt hij ook aan in het hotel. Maar dan moet die opnieuw gemonteerd worden. En dan staan daar vier mannen in een donkere gang (want het regende dat het goot) te proberen twee fietsen rijklaar te maken. Ik schets de bekwaamheden: één die weet dat je lucht moet blazen in de banden, één die van alles probeert en dus meer toeval dan kunde etaleert, één die afstand bewaart om de andere de ruimte te geven om te werken en één die altijd meestergast is geweest. Ik moet u de hilariteit en het hoera-gevoel niet beschrijven als uiteindelijk (na meer dan een uur) de fietsen rijwaardig geacht worden. En het eerste bezoek ’s anderendaags? Aan de fietsenmaker rechtover de deur voor een expertencontrole!
Fietscompagnon Karel.

PS: ik dank Karel voor zijn geduld, want tijdens de ritten door Toscanië en deApenijnen heeft hij “boven” veel en lang op mij moeten wachten, maar dankzij hem ben ik ook overal op en over gereden. Maar vooral dank voor de vriendschap en ook dank aan onze begeleiders van ons laatste stuk van Verona naar Rome, Danny en Bertram. Opnieuw vele mooie herinneringen om te koesteren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: