Getuigenissen van arme mensen….

Gisterenavond waren we met heel veel mensen samen in de Brandwoeker voor de Dag van verzet tegen armoede.  Ervaringen delen, getuigenissen van armen, een solidariteitsgedicht en ook ontmoeting, gezelligheid, lachen en ambiance. Dank aan de vrijwilligers en alle medewerkers voor de medewerking. Een beklijvend moment was wel toen een van de vrijwilligsters, Leen, getuigde van een gesprek met arme mensen en dat die hun verhaal wilden delen met anderen. Hier onder vind je enkele fragmenten:

. Armoede woont in je straat, je moet niet naar Afrika gaan om het te vinden. Maar armoede bij ons is anders dan in Afrika. Hier leven we in een consumptiemaatschappij. In een economisch rijke regio is de armoede anders dan wanneer quasi iedereen om je heen arm is. Je voelt dan het verschil veel sterker aan.

• In armoede beland je door omstandigheden. Invalide zijn, ziek zijn is geen keuze. En soms maak je ook eens een verkeerde keuze en moet je de gevolgen dragen. Maar je stoot vaak op onbegrip en dat doet pijn. Na een ziekte heb je veel te verwerken. Je moet leren leven met beperkingen. Dan valt ook je inkomen weg en ook daar moet je aan wennen. En dan begin je vrienden te verliezen omdat je niet meer mee kunt, omdat je niet meer kunt betalen voor een avondje uit of hen kunt trakteren. Ze laten je dan vallen. Door armoede tuimel je in een koker van isolement.

• De kloof tussen wat managers verdienen en waar ze denken recht op te hebben, is zeer groot met wat een arme krijgt als leefloon. Misschien kunnen politici daar meer aandacht aan schenken. Want vaak vertegenwoordigen ze gevestigde waarden en komt de kleine man niet aan bod.

• Dat je in een noodsituatie wordt geholpen, is noodzakelijk. Maar daarna moet je ook de ruimte krijgen om jezelf te helpen. Helaas worden we vaak niet au-sérieux genomen. Er wordt boven je hoofd beslist wat kan en wat niet. Dit is soms zeer betuttelend. Wij weten ook dat professionelen niet anders kunnen dan de regels toepassen die het beleid hen voorschrijft. Maar moeten de beleidsmensen niet eens wat meer met ons praten?

• Is er een verschil tussen stad en platteland? Ja, buiten de stad is armoede nog meer verborgen. In de stad zal je misschien vluchten in anonimiteit, maar doordat er meer zijn, zoek je ook mekaar meer op. En hoewel het op het platteland makkelijker is om aan voedsel te geraken omdat je het daar zelf kan kweken, is de eenzaamheid soms groter. De schaamte is sterker.

• De welzijnsschakel breekt ook een lans voor generatiearmoede die wordt doorgegeven van ouder op kind. Welzijnsschakels engageren zich om kinderen die het goed doen op school financieel te ondersteunen om zo het patroon te kunnen doorbreken.

• Armoede is niet zwart of wit, eerder vaal grijs. En het is zo’n gevecht om uit die schemerzone te geraken; je bent door de ene poort of de andere sluit zich alweer. En zo blijf je in die vicieuze cirkel ronddraaien.

• Niet veel mensen geraken uit de armoede. Is er dan iets mis met onze hulp en onze opvang? Misschien moeten de beleidsmensen daar verder over doorbomen en nog meer luisteren naar de basis. Want als we accepteren dat we als mensen samen horen, zullen we ons ook meer verantwoordelijk voelen voor mekaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: