Erkenning van psychologen en psychotherapeuten

 

In de Kamer werd een akkoord gesloten om psychologen en psychotherapeuten te erkennen. De parlementsleden van de Commissie Volksgezondheid van de Kamer en de Minister van Volksgezondheid, Laurette Onkelinx hebben hun inspanningen gebundeld om het wettelijk kader met betrekking tot de psychotherapie en klinische psychologie te hervormen. Voor CD&V ondertekende Nathalie Muylle dit wetsvoorstel.  Door dit wettelijk te verankeren, komt er een kwaliteitsgarantie voor de patiënt en wordt de beroepsbeoefenaar maatschappelijk erkend èn wettelijk beschermd.

In onze snel evoluerende samenleving zien we een exponentiële toename van geestelijke gezondheidsproblemen. Dit psychisch lijden is het gevolg van diverse biologische, psychologische en sociale factoren. De toenemende complexiteit en druk van onze huidige samenleving vergen van mensen een steeds grotere draagkracht.

Er zijn de alledaagse maar soms ook zeer complexe psychosociale problemen, de levensfaseproblemen, de traumatiserende gebeurtenissen en acute crisissituaties, de vaak lang durende psychische problemen en de lichte of zware psychische stoornissen waarbij ook biologische factoren een rol kunnen spelen. Zware medische behandelingen vergen van de patiënten en hun familieleden vaak een emotionele verwerking waarvoor professionele ondersteuning noodzakelijk is.

De impact van menselijke en maatschappelijke processen op ziekte en gezondheid wordt hoe langer hoe meer onderkend. Als gevolg daarvan worden klinisch psychologen steeds meer ingezet op verschillende plaatsen in de gezondheidszorg. De psychotherapeuten kennen eveneens een stijgende hulpvraag, dit zowel binnen de ambulante als residentiële hulpverleningssector.

Sinds de wet van 8 november 1993  is de titel van “psycholoog” beschermd. De Psychologencommissie gaat na of een persoon wel beschikt over een daartoe geschikt diploma – eventueel aangevuld met relevante werkervaring. In principe heeft een psycholoog minimum vijf jaar universitaire studies achter de rug. Slechts in een beperkt aantal uitzonderlijke gevallen gaat het om een (buitenlandse of na publicatie van de Wet verlengde) universitaire studie van vier jaar aangevuld met relevante werkervaring of (via een overgangsregeling die intussen niet meer bestaat) een hogeschoolopleiding aangevuld met een ruime dosis relevante werkervaring.

Er is echter tot op vandaag geen specifieke regeling voor de klinisch psychologen. Zij zijn beoefenaars van een gezondheidszorgberoep, maar zijn niet opgenomen in het KB nr 78 van 10 november 1967 , dat het wettelijk kader schept voor alle gezondheidszorgberoepen (dokters, tandartsen, kinesisten, verplegers, …). Dit betekent dat zij in feite op illegale wijze een vorm , een tak van de geneeskunst uitoefenen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: