Ename en Vinkt, twee dorpen die me nauw aan het hart liggen

EnameTot mijn 22 jaar heb ik in Vinkt gewoond. Vinkt is een deelgemeente van Deinze. Telde in mijn jong leven zo’n 1300 zielen en het was een rustige plattelandsgemeente. Ik kom er elk jaar een paar keer terug en ik heb het dorp zien evolueren. Het is er nog rustig, maar er is ondertussen heel wat gebouwd en er zijn nogal wat nieuwe gezinnen komen wonen in Vinkt. Dat zorgt ervoor dat de dynamiek in het dorp blijft.

EnameIk was tot aan mijn huwelijk altijd in de KSA en heb daar vele vrienden aan overgehouden. Vandaag bloeit die KSA als nooit tevoren. Er is ook een club van oud-leid(st)ers van KSA/VKSJ en bij speciale gelegenheden zijn we ook van de partij. De reünie van een paar maanden geleden was echt tof met een heel hartelijk weerzien van een aantal getrouwen uit de tijd. Ik liep er school. Er waren drie “meesters” voor de zes leerjaren. Ze zijn mij alle drie gans mijn leven bijgebleven: meester Marc De Meyere uit Lotenhulle, meester Jozef De Roo en meester Jozef De Vlieger, allebei uit Vinkt. Ik blik nog altijd met veel dankbaarheid terug op die periode.

Toen ik onlangs de herdenkingsplechtigheid van de tweede oorlog meemaakte hoorde en zag ik het koor bezig, “het muziek”, de lagere schoolkinderen, het comité,… Mooi, tradities die in ere gehouden worden. Ik ben er maar heel kort bij de KWB geweest. Het “Gemeentehuis”, de “Klok” en de “Haring” zijn de plaatsen van ontmoeting gebleven in Vinkt. Ik kom er nog graag terug en je ontmoet er altijd wel iemand om een “klapje” mee te doen.


EnameIk trouwde op mijn 22° en ik verhuisde met mijn vrouw, Anick, naar Nederename (een deelgemeente van Oudenaarde). We zijn daar een paar jaar blijven wonen. Door gezinsuitbreiding werden we verplicht ons duplex- appartementje te verlaten voor een woning. We trokken naar Ename. En toen ons vierde geboren werd hebben we na veel wikken en wegen beslist om het huis waar we toen woonden niet te kopen en te verbouwen, maar op zoek te gaan naar een stukje grond om zelf een huis te bouwen. We vonden zo’n klein stukje betaalbare grond in de Generaal Merchierstraat 37.

We wonen er nu bijna 18 jaar en voelen ons nu al heel erg verbonden met Ename. Onze kinderen liepen er allemaal school in het KBO (Katholiek Basisonderwijs) en we zijn ondertussen ook bij de Bond, het Davidsfonds, KAV, KWB. Samen met een paar Enamenaren stond ik zelfs mee aan de wieg van de KWB in Ename. Ook bij de oprichting van de “Vrienden van Marie-Claire” was ik betrokken. Het is een VZW die rond het project 974 (museum, archeologische site, kerk, bos) de lokale bevolking wil betrekken en zelf ook culturele activiteiten wil organiseren. De VZW tekent nu al een aantal jaren voor de “Nacht van het museum”, telkens op 10 juli. We mogen ons elk jaar verheugen op een paar duizend bezoekers. Dit jaar is het thema “licht”.

EnameHet is een dorp met een grote geschiendenis en met een aantal zaken om te koesteren: onze prachtige, gerestaureerde kerk, het Bos t’Ename, de archeologische site, het museum en straks ook het erfgoedcentrum. Een dorp om van te houden met een zeer actief verenigingsleven en vooral ook met een zeer dynamisch feestcomité. Vriend Lieven De Meuleneire (‘Meule’) is er de bezieler van. Er is elke week wel iets te doen: KBO, Scouts, Jokri, Okra, het Jedidjakoor, het St Laurentiuskoor, Ziekenzorg, een of andere minivoetbalploeg, het Enaams “muziek”, de voetbal, de vzw rond de parochiezaal, de vissers, de bolders, er is zelfs een lokaal van een kleine vriendenclub die met de moto toert,… Ze kennen bij ons ook iets van feesten. Ik raad iedereen aan eenmaal in zijn of haar leven De Feeste mee te maken in augustus. Dat is elke keer opnieuw het hoogtepunt van het jaar met enorm veel ambiance. Het overtreft zelfs de “maandag van Vinkt Kermis”.

Maar wat me vooral bijblijft van deze twee dorpen is de verwevenheid, het sterke sociaal weefsel dat er nog bestaat, de inzet van zovele mensen op vrijwillige basis, de kameraadschap, het echt nog pleizier hebben in het leven. Ik vind dan ook dat we met zijn allen daar mee zorg moeten voor blijven dragen. Dat we zelf, maar ook de overheid, voldoende zuurstof, voldoende krediet geven aan dat verenigingsleven en aan de jeugdbewegingen in het bijzonder. Het zijn leerscholen voor de democratie, ze zorgen voor verbondenheid tussen mensen. Ze zijn de signaalgevers van wat er leeft in de buik van de samenleving. Het is goed naar hen te luisteren en de omslag te doen naar het beleid. Vandaar ook mijn engagement om in de politiek daarvoor oog te hebben.

Hierbij enkele impressies over Ename bekeken door de lens van Didier Descamps van Ename: (zie ook de foto’s hierboven.)

Ename

Ename


%d bloggers op de volgende wijze: